Mentale oorlog op de hardloopband

verkleumdejoggerZo blij als een kind postte ik laatst een bericht over de halve marathon die aankomende zomer bij mij op de planning ‘stond’. Ja je leest het goed, ‘stond’,  dat is inderdaad in de verleden tijd geschreven. Want helaas pindakaas, mijn liesblessure is weer hallo komen zeggen. Na een bezoekje aan de fysio heb ik verschillende oefeningen en een hardloopschema gekregen.

Afgelopen week waren de weersomstandigheden (zoals wel vaker in dit kikkerlandje)  guur, stormachtig, miezerig en donker. Vies hondenweer dus. Op de terugweg van mijn college kwam een verkleumde jogger voorbij rennen, ‘dat ga ik dus echt niet doen hè’ was mijn eerste gedachte. Aangezien ik toch mijn fysio te vriend wil houden besloot ik mijn hardlooptraining naar binnen te verplaatsen. Op dat moment leek dat me nog een heel goed idee. Maar je raadt het al, ik als ‘cardio hater’ had eenmaal op de loopband na 5 seconde spijt. Maar na 5 seconde van de loopband afstappen kan natuurlijk niet, ik zie die mensen al kijken. 10 Secondes later begon de verveling al, alleen maar rechtdoor rennen is saaaaaai. Na 30 seconde voelde ik mijn bakje kwark omhoog komen. En na 50 seconde wilde mijn hoofd weer stoppen. ‘Nee Jip, gewoon doorgaan’. Ik verveelde me trouwens ondertussen nog steeds en was alle rode auto’s maar gaan tellen die langskwamen rijden. Zo gefocust op de rode auto’s stapte ik bijna mis waardoor ik nog net niet met een smak van de loopband werd afgeslingerd.

‘Zou mijn hoofd net zo rood zijn als die van de meneer naast me? Na deze vraag keek ik voor de 18729 keer op de timer. ‘Oh yes al 3 minuten voorbij’. Maar ik verveelde me nog steeds en de rode auto’s lieten zich niet meer zien. Terwijl mijn bakje kwark steeds verder omhoog kwam kietelde de zweetdruppeltjes op mijn rug. Waar is die frisse lucht? Is hier geen airco? Was ik nu toch maar naar buiten gegaan.

Vervolgens kwam een onaangename steek opzetten en voelde mijn benen als bakstenen. Ik dacht aan de tijd die ik moest rennen, 20 hele minuten, dat zijn dus twee keer 10 minuten of vier keer 5 minuten of vijf keer 4 minuten. De timer stond ondertussen op 12 minuten, dat is dus drie keer 4 minuten, of bijna drie keer 5 minuten. Over de helft in ieder geval…

Ondertussen wist ik zeker dat mijn hoofd net zo rood was als die meneer naast me. Ik probeerde het beeld van de verkleumde jogger voor ogen te krijgen om mezelf te overtuigen dat dit toch een goed plan van me was. Oke nog 4 minuten, ‘ik ga nu zo lang mogelijk niet op de timer kijken dan zal het zo wel voorbij zijn’. *Kijkt nog eens –> 3:30 secondes* Oke mislukt. Met een bonkend hoofd zo rood als een tomaat en benen zo zwaar als een kruiwagen vol bakstenen gaf de loopband ‘einde oefening’ aan. Was ik toch nog even zo blij als een kind.

Het moraal van mijn verhaal: volgende keer als je een verkleumde jogger voorbij ziet rennen, dan ben ik het 😉

There is 1 comment for this article
  1. lifeofmuriel 17 november 2015 18:18

    Haha! ik wil ook weer gaan hardlopen en denk altijd: “Als ik ooit genoeg geld heb koop ik een loopband” maar jij hebt me overtuigd om het niet te doen!

    Balen dat het zulk regenachtig weer is nu, en dat keelontsteking heerst.. Maar volgende week ga ik! En grappig stukje trouwens 🙂

Geef een reactie