Latest posts

Running diary #5 Mijn eerste 10 kilometer sinds…ik weet het niet eens meer

 Oke ik geef het meteen toe, ik kan geen rust nemen. Afgelopen week mocht ik eindelijk weer voetballen en ja dat ging gelukkig pijnvrij! Ook het hardlopen mag ik dus gaan ‘opbouwen’. Vorige week rende ik 7,5 kilometer en dat stond vandaag eigenlijk ook op de planning…

Ik stapte de bus in op weg naar mijn startpunt. Ik ging hardlopen dus was uiteraard in hardloopkleren. Nou dat moet je eens proberen, ik werd door de gehele bus aangestaard (ik bedoel de mensen in de bus dan hé). Is dit zo raar? Dacht ik. Of denken de mensen gewoon dat ik stink? ‘Nee ik stink niet mensen want ik GA nog rennen’. Ik wilde het bijna hardop zeggen. Toen bedacht ik me net op tijd dat nu niemand naast me wil zitten en ik dus lekker twee stoelen voor mezelf heb. Laten zo, dacht ik.

Ik woon midden in de stad dus om af en toe te ontsnappen van alle mensen, auto’s en andere toeters en bellen duik ik soms de weilanden of bossen in. Vandaag ging ik rennen in de Ooij, een natuurgebied in Nijmegen. Hoewel de meeste mensen hier voor hun rust komen. Zijn mijn hardstyle nummers volgens mij toch van een afstand te horen, ‘sorry mensen die hier komen voor hun rust’.

Ik moet toegeven, de eerste kilometers zijn stiekem toch altijd zwaar. Gelukkig had ik het perfecte hardloopweer, mijn hardstyle nummertjes op hoog volume, het ondergaande zonnetje en een omgeving waar ik van kon genieten (ondanks de vieze mestlucht).

Even een vraagje tussendoor, hebben jullie ook altijd van die ongemakkelijke momentjes met andere hardlopers die je tegenkomt? Moet ik dan glimlachen? Hem of haar aanmoedigen of gewoon wegkijken?! Na twee ongemakkelijke momenten achter elkaar ging ik er te veel over nadenken. Was ik gelukkig wel weer twee hele kilometers mee zoet.

Mijn hoofd was leeg en mijn benen waren zwaarder toen ik weer bij de bushalte aankwam. Toch was er iets in me die tegen me zei: ‘Jip ren gewoon naar huis’. Misschien was het de gedachte dat ik dit keer echt stinkend in de bus moest zitten waar ik niet vrolijk van werd. Al met al, ik besloot naar huis te rennen. En ja dat was verder dan gedacht. Want drie minuutjes met de bus voelt als dichtbij maar als je het moet rennen…

MAAR och je had mijn gezicht moeten zien toen mijn hardloop app met een robot-achtige stem tegen me zei ’10 kilometers’! 🙂

En nu douchen.

Advertenties

2 Comments on Running diary #5 Mijn eerste 10 kilometer sinds…ik weet het niet eens meer

  1. Ah lekker gedaan hé, die 10km! En ZO herkenbaar, je mede-hardlopers struggle. Ik glimlach altijd maar vriendelijk en probeer dan zo soepel en nonchalant mogelijk door te rennen haha.

    Liked by 1 persoon

  2. Goed gedaan zeg! En ik lach en knik altijd 🙂 Aanmoedigen of wegkijken eigenlijk nooit.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: