Running diary #14 ‘Nieuwe PR, kippenvel en de mannetjes met oranje ballonnen…’

running1
Zondag 9 oktober 2016, dé dag van de halve marathon van Eindhoven. En geloof het of niet, IK WAS ER KLAAR VOOR! Dit keer geen blessures en andere onverwachtheden. EINDELIJK. LET’S DO THIS!

Hoewel ik op de vrijdagavond een leuk feestje gepland had, heb ik voor de rest van de week zoveel mogelijk rust proberen te pakken. Thank god voor het feit dat ik zaterdagnacht als een roosje heb kunnen slapen! Ik voelde me fit, had de nodige bananen ingekocht en het belangrijkste, ik had zin in de race! Zin om vandaag die 21 kilometers door de lichtstad van Nederland te mogen gaan overbruggen.

‘HET WAS DRUK’.
Met toch wel de enige zenuwen fietsten ik en mijn hardloopmaatje richting de stad. Al voordat we het centrum van de stad bereikten merkten we het al op. HET WAS DRUK. Niet alleen hardlopers vertrokken richting de stad maar ook toeschouwers. Opa’s en oma’s, vaders en moeders én (kleine) kinderen, alle leeftijden waren van de partij. Een plekje voor onze fiets zoeken was al een hele opgave.

Eenmaal aangekomen bij het beursgebouw begonnen we toch wel een beetje te stressen. Niet heel erg nodig want we waren ruim om tijd vertrokken. Maar na het opbergen van onze spullen besloten we (blijkbaar nét zoals iedere andere vrouwelijke hardloper) nog even een bezoekje aan het toilet te brengen. Die ellenlange rij was natuurlijk te verwachten en helaas ook niet aan te ontkomen.

‘Gelukkig vielen we toch wel op met onze PSV-shirtjes’.
running4.JPG
We maakten de eerste meters over de startlijn en konden beginnen aan ons 21 kilometers lange avontuur. De eerste kilometer zal ik omschrijven als WAUW! Wat een publiek! Mijn hardloopmaatje en ik hadden allebei wat toeschouwers mee weten te nemen maar hoe we die ooit moesten gaan vinden? Dat was de vraag. Gelukkig vielen we toch wel op met onze PSV-shirtjes en hoorden we hier en daar onze namen vanuit het publiek geroepen.

Ons doel was binnen de twee uur te lopen dus besloten we de mannetjes met oranje ballonnen te volgen. Deze ‘pacers’ liepen precies op het tempo om te eindigen met een tijd van 1:55 uur. Helaas lukte het ons door de drukte niet om deze mannetjes te volgen.. De oranje ballonnen verdwenen langzaam steeds verder uit ons zicht.

Nieuw persoonlijk record!
Het einde van de race naderde en we liepen richting het centrum van de stad. De rij van de toeschouwers werd steeds dikker en de adrenaline schoot weer omhoog. Met kippenvel over onze armen renden we de laatste kilometers over het 18 septemberplein, de Grote markt en last but not least: het Stratumseind. Onder luid gejuich van feestgangers trokken we een sprintje naar de eindstreep. DIT WAS MOOI.

Eenmaal na de finish kwamen we de mannetjes met de oranje ballonnen weer tegen. En dat ook nog eens áchter ons?! Wat bleek? We hebben de laatste kilometers zo’n versnelling gemaakt dat we een eindtijd hebben gehaald van maarliefst 1 uur en 54 minuten! Dit is voor ons beiden een nieuw record! Tijd voor bittergarnituur dus en op naar het Stratumseind!

finish

 

There are 4 comments for this article
  1. Pingback: Voedingsdagboekje #3 ‘Wat at ik de dagen vóór en ná de halve marathon?’ – Jipsanders.com
  2. Pingback: Friday favourites #9 – Jipsanders.com
  3. Pingback: Terugblik 2016: ‘ruim 250.000 likes, overwinningen en obstakels…’ – Jipsanders.com
  4. Pingback: Running diary #20 – Tien hardloopvragen. – Jipsanders.com

Geef een reactie