Running diary #19 ‘Ik geef toe, ik ben een mooi-weer-loper.’

runningdiaryIk geef het toe. Ik ben een ‘mooi-weer-loper’. Dit betekent dat ik te springen sta om naar buiten te gaan zodra het zonnetje schijnt en er sprake is van een aangename temperatuur (lees > ± 15 graden). Maar zodra de temperatuur daalt tot ‘graadje-twee-paar-sokken’, dan ben ik moeilijk de deur uit te krijgen. Om mijn lieve fysio te vriend te houden (en omdat ik graag blessurevrij wil zijn) was ik toch van plan braaf 2 keer in de week een rondje te maken. Ja, ook met deze kou Jip… Je moet.

‘Gaan voordat de ik-heb-geen-zingedachtes omhoog zouden komen.’

Ik knipperde met mijn ogen en had 1 seconde nadat ik wakker werd het *wat-voor-een-dag-is-het-vandaagmomentje*. Oja, het is zondag, bedacht ik me vrij snel. De volgende twee gedachtes volgde hier direct op. ‘Jeetje wat is het koud!’ En: ‘Onee ik moet vandaag weer rennen’. Mijn oplossing? Gaan voordat de ik-heb-geen-zingedachtes omhoog zouden komen! Één minuut later had ik mezelf al in mijn hardloopkleding gehesen, ik propte snel een banaantje in mijn mond terwijl ik de deur uit liep en mijn stopwatch aanklikte. I was ready to go!

‘…alsof ik voor het eerst in een week weer vrij kon ademen’

Dat het frisjes was, was me al eerder opgevallen maar nu zag ik het op een andere manier. Niet in de zin van ‘het is koud’, maar in de zin van ‘helder, puur, zuiver, alsof ik voor het eerst in een week weer vrij kon ademen’. Terwijl de eerste zonnestralen van de dag in mijn gezicht schenen rende ik over de Waalbrug. Even leek het alsof alles stilstond. WAUW. De zon kwam tevoorschijn aan de horizon. Het aantal mensen dat ik tegenkwam was op één hand te tellen. En de hardloper in me kwam weer naar boven. Met het gevoel dat ik vrijuit kon ademen, die rust om me heen en de eerste zonnestralen vroeg ik mezelf af waarom ik eigenlijk een ‘mooi-weer-loper’ ben.

Een nieuw voornemen

Na een kleine 4 kilometer keerde ik alweer om. Zo weinig zin als ik had om te rennen zo erg baalde ik dat ik alweer terug moest. Dat is nu echt mijn hardloopprobleempje. Als ik wil vertrekken moet bij wijze van spreken iemand me de deur uit gooien. Ben ik aan het rennen dan heb ik juist de neiging om te ver te lopen. Ik luisterde naar de fysio en draaide braaf om. Op weg naar mijn huisje. Naar de warmte en een douche… Mét het voornemen om geen ‘mooi-weer-loper’ meer te zijn. Dit moet ik vaker doen.

Vind jij rennen met deze frisse temperaturen lekker? Of ben jij net als ik stiekem een mooi-weer-loper? Let me know!

Liefs,
Jip

There is 1 comment for this article
  1. Pingback: Friday favourites #25 – Jipsanders.com

Geef een reactie