Haalden we de finish?

Ik was al even wakker toen ik op mijn telefoon keek. ‘Succes vandaag Jip’, ‘Je kan het!’  en ‘Ik zal voor je duimen!’. Pas toen ik deze Whatsappberichtjes las, schoot het me te binnen. HELP! VANDAAG REN IK EEN HALVE MARATHON! Of ik de finish haalde samen met mijn beste hardloopvriendinnetje, lees je in dit verslag. Let’s go!

“#Koolhydratenstapelen”

Zaterdagavond begonnen de voorbereidingen al en at ik twee grote borden met pasta onder het mom van #koolhydratenstapelen. Zondagochtend koos ik voor een extra vullend havermoutje en een aantal uur voor de start at ik nog 2 goed belegde broodjes. Energie zou ik genoeg gaan hebben. Schoenen aan, nog een banaantje mee en op naar de stad, IK WAS ER HELEMAAL KLAAR VOOR.

“De nodige ‘zijn-we-wel-op-tijd-stress’…”

In de verte zag ik mijn hardloopvriendinnetje al met een grijns op haar gezicht naar me staan zwaaien. Achter haar speelde luid een drumband en mensen zongen en dansten mee. YES dacht ik. DIE sfeer, NU AL, ik had er zo veel zin in! Nadat we onze spullen bij het Beursgebouw hadden gedumpt konden we naar de start. Zoals altijd had ik last van de nodige ‘zijn-we-wel-op-tijd-stress’ (Natuurlijk waren we dat gewoon).


Daar stonden we dan… met z’n tweetjes tegen elkaar aangedrukt onder een oud fleece-dekentje om te voorkomen dat we het koud kregen. Daar hadden we goed over nagedacht. Het was in ieder geval warmer dan een plastic poncho waar iedereen mee rondliep…

*3,2,1 PANG!*
We waren vertrokken.

“…Misschien een risico maar voor ons voelde het goed.”

We zwaaiden naar de mensen die ons schreeuwend langs te kant stonden aan te moedigen, we dansten als we langs een muziekbandje liepen en we maakten hier en daar een praatje met medelopers. Binnen no-time passeerden we het ’10 kilometer bord’. We keken elkaar aan en hadden beide dezelfde gedachte ‘hebben we al 10 kilometer gelopen!?’ We gingen goed, we gingen SUPER goed zelfs. We besloten ons tempo lichtelijk te verhogen, misschien een risico maar voor ons voelde het goed.

“We gingen hard, TÉ hard…”

Tot mijn verbazing ging het na 17 kilometer eigenlijk nog steeds hartstikke goed. Het ‘vermoeidheids-dipje’ dat ik vaak rond 12 kilometer krijg, had nog steeds niet van zich laten horen en we liepen alweer bijna de stad in! Toen dat eenmaal gebeurde, was het gedaan met onze controle over het tempo. ZOVEEL adrenaline, ZOVEEL mensen, ZOVEEL kippenvel. We gingen hard, TÉ hard. En dat merkten we de laatste kilometer. Hoewel we hier vorig jaar met volle vaart doorheen sprintten, kon ik nu alleen maar nadenken over die eindstreep. WAT DUURDE DIE LAATSTE KILOMETER LANGGGGGG.

Maar natuurlijk kwam het einde uiteindelijk in zicht, met een tijd van 1 uur en 51 minuten kwamen we samen over de finish. MOE, KAPOT, GESLOOPT maar nog wel met een glimlach op ons gezicht. We renden wel 3 minuten sneller dan vorig jaar, oftewel we hebben een nieuw PERSONAL RECORD! En daar waren we héél blij mee! Bedankt iedereen voor die geweldige sfeer, bedankt mensen van de organisatie en bedankt liefste hardloopvriendinnetje!


Dus? Wie rent er volgend jaar met ons mee?

Liefs,
Jip

There is 1 comment for this article
  1. Pingback: Friday favorites #60 – Jipsanders.com

Geef een reactie