Mentale oorlog op de hardloopband

16 november 2015, op één dag na precies twee jaar geleden. Vandaag maakte ik precies dezelfde fout… Hieronder lees je het blogje dat ik twee jaar terug schreef:

‘Dat ga ik dus echt niet doen hè’

Afgelopen week waren de weersomstandigheden (zoals wel vaker in dit kikkerlandje)  guur, stormachtig, miezerig en donker. Vies hondenweer dus. Op de terugweg van mijn college kwam een verkleumde jogger voorbij rennen, ‘dat ga ik dus echt niet doen hè’ was mijn eerste gedachte. Aangezien ik toch mijn fysio te vriend wil houden besloot ik mijn hardlooptraining naar binnen te verplaatsen. Op dat moment leek dat me nog een heel goed idee. Maar je raadt het al, ik als ‘cardio hater’ (binnen) had na 5 seconden al spijt. Maar na 5 seconde van de loopband afstappen kan natuurlijk niet, ik zag die mensen al raar kijken. Tien seconden later begon de verveling al, alleen maar rechtdoor rennen is saaaaaai. Na 30 seconden voelde ik mijn bakje kwark omhoog komen. En na 50 seconden wilde mijn hoofd weer stoppen. ‘Nee Jip, gewoon doorgaan’. Ik verveelde me trouwens zo erg dat ik alle rode auto’s maar was gaan tellen die langskwamen rijden. Zo gefocust op de rode auto’s stapte ik bijna mis waardoor ik nog net niet met een smak van de loopband werd afgeslingerd.

‘Was ik nu toch maar naar buiten gegaan…’

‘Zou mijn hoofd net zo rood zijn als die van de meneer naast me? Na deze vraag keek ik voor de 18729 keer op de timer. ‘Oh yes al 3 minuten voorbij’. Maar ik verveelde me nog steeds en de rode auto’s lieten zich niet meer zien. Terwijl mijn bakje kwark steeds verder omhoog kwam kietelde de zweetdruppeltjes op mijn rug. Waar is die frisse lucht? Is hier geen airco? Was ik nu toch maar naar buiten gegaan…

‘Dat zijn dus twee keer 10 minuten of vier keer 5 minuten of vijf keer 4 minuten’.

Vervolgens kwam een onaangename steek opzetten en voelde mijn benen als bakstenen. Ik dacht aan de tijd die ik moest rennen, 20 hele minuten, dat zijn dus twee keer 10 minuten of vier keer 5 minuten of vijf keer 4 minuten. De timer stond ondertussen op 12 minuten, dat is dus drie keer 4 minuten, of bijna drie keer 5 minuten. Over de helft in ieder geval…

Ondertussen wist ik zeker dat mijn hoofd net zo rood was als die meneer naast me. Ik probeerde het beeld van de verkleumde jogger voor ogen te krijgen om mezelf te overtuigen dat dit toch een goed plan van me was. Oke nog 4 minuten, ‘ik ga nu zo lang mogelijk niet op de timer kijken dan zal het zo wel voorbij zijn’. *Kijkt nog eens –> 3:30 seconden* Oke mislukt. Met een bonkend hoofd zo rood als een tomaat en benen zo zwaar als een kruiwagen vol bakstenen gaf de loopband ‘einde oefening’ aan. Was ik toch nog even zo blij als een kind! I DID IT.

Het moraal van mijn verhaal: volgende keer als je een verkleumde jogger voorbij ziet rennen, dan ben ik het 😉

Herkenbaar?

Liefs,
Jip

Sidenote: begrijp me niet verkeerd. Ik vind het heerlijk om in de sportschool te sporten! Maar cardio moet je mij buiten laten doen… 

There are 7 comments for this article
  1. Marieke 15 november 2017 19:55

    Dit is zo herkenbaar, verschikkelijk om cardio in de sportschool te doen.

  2. Evelien 15 november 2017 21:35

    Zoo herkenbaar. Als we dan cardio doen, dan buiten. Helaas lukt dat mij nu niet door een rugblessure. Hardlopen is te pijnlijk. Ben dus wel veroordeeld tot cardio in de sportschool…

  3. Eline 17 november 2017 08:03

    Hardlopen op de loopband vind ik zo saai, dan blijf ik maar naar die timer kijken terwijl ik er buiten dan al 2 kilometer op heb zitten. ZO veel fijner!

  4. Annet 17 november 2017 19:48

    Heeeel herkenbaar. Gewoon gaan!!!!

Geef een reactie