Ik wilde een rustig rondje gaan rennen maar dit is wat er gebeurde…

Daar in de verte kwam mijn hardloopvriendinnetje aangehold. Ze zou mij oppikken van huis waarna we samen een rustig rondje zouden rennen. Geen muziek, zonder te letten op tijd of afstand maar gewoon wij tweetjes, de natuur en heel veel geklets! Dat deden we. Maar het ‘kletsrondje’ verliep anders dan gepland. In deze blog vertel ik je wat er gebeurde en doe ik een gokje hoe dat komt?! Lees je mee?

Met mijn Griekse vakantieverhalen en haar verjaardagsavonturen praatten we al snel vijf kilometer vol. Het was zondagavond rond 20:30, het zonnetje ging onder en we renden heerlijk in de schaduw van alle bomen. Ik voelde me energiek en genoot op de een of andere manier meer van het rennen dan normaal. Tijdens mijn vakantie in Griekenland was ik ook een aantal keren op pad gegaan maar door de hitte en de heuvels zat ik daar na 4/5 kilometer al zonder zuurstof en was ik roder dan een tomaat ooit geweest is (is misschien een beetje overdreven maar je snapt me). Ik had het Hollandse temperatuurtje gemist.

“Stoppen leek me het slimste maar de adrenaline won het van mijn verstand…’

Na die eerste vijf kilometers besloten we het rondje te verlengen. ‘Het gaat best goed, zullen we tot de tien doen?’ ‘Joehoe, prima!’ En we renden verder. Gelukkig hadden we nog genoeg te kletsen en gingen ook deze kilometers sneller voorbij dan verwacht. Na tien kilometer waren we bij het huis van mijn hardloopvriendinnetje, ik zei haar gedag en rende verder richting mijn huis.

Ik zette de muziek een stukje harder en merkte dat ik mijn tempo nog kon versnellen. Hoe dichter ik bij mijn huis én dus eindbestemming kwam, hoe beter ik een stabiel tempo aan kon houden. Wat zou ik doen? Stoppen leek me het slimste na al mijn blessures die ik nét heb overwonnen. Mijn lichaam was niet gewend aan een rondje van meer dan 10 kilometers. Toch won de adrenaline het uiteindelijk van mijn verstand. Ik sloeg rechts in plaats van linksaf om toch nog een blokje om te gaan…

“Zo zie je maar weer hoe onvoorspelbaar het hardlopen kan zijn…”

12 kilometer, 13, 14, 15 kilometers vlogen voorbij. Waar haalde ik de energie vandaan?! Vroeg ik mezelf herhaaldelijk af. Mijn benen begonnen nu wel lichtelijk te verzuren (niet gek als je opeens voor een ‘lange’ duurloop gaat, Jip). Ik besloot langzaamaan toch een einde te maken aan deze inmiddels ‘grotere’ hardloopronde. Na ruim 17 en een halve kilometer (!!!!) kwam ik thuis aan. Nog steeds voelde ik me best wel oke en had ik zelfs het gevoel dat ik nog wel door had kunnen rennen. Zo zie je maar weer hoe onvoorspelbaar het hardlopen kan zijn…

“Of iemand heeft een pilletje in mijn waterflesje gedaan of ik ben toch fitter dan ik denk.”

Hoe het komt dat ik opeens (ongetraind) zo’n duurloop kan rennen met zoveel energie? Ik heb erover nagedacht. Óf iemand heeft een pilletje in mijn waterflesje gedaan óf ik ben toch fitter dan ik denk. Ik gok toch het tweede. Ik heb afgelopen periode voor mijn doen veel stress gehad. Zo kwamen alle deadlines en tentamens van de studie tegelijk en sloot ik ook nog een stage af. Ik rende in deze periode steeds een klein rondje omdat ik wilde blijven sporten maar deze rondjes waren daardoor steeds geforceerd. Ik rende omdat ik wilde rennen en niet voor mij plezier.

Nu heb ik net een vakantie achter de rug, waar ik helemaal tot rust ben gekomen en rende ik puur ter ontspanning. Ik had er zin in. Geen afstand, geen tijd, gewoon gaan en genieten.

‘Je kunt zo fit zijn als een hoentje maar zonder doorzettingsvermogen en/of rust in je kop kom je nergens…’

Ik merk steeds meer dat het mentale stuk met het hardlopen belangrijker is dan ik denk. Je kunt zo fit zijn als een hoentje maar zonder doorzettingsvermogen en/of rust in je kop kom je nergens (denk ik). Om deze reden ben ik van plan om in mijn komende hardloopblogs hier verder op in te zoomen. Wat doet hardlopen met je? Waar denk je aan tijdens het hardlopen? En hoe zorg je ervoor dat je relaxt loopt? Ik gooi voor nu mijn beentjes omhoog maar heb na vandaag weer genoeg stof om over na te denken…

Liefs,
Jip

There are 2 comments for this article
  1. onedaywes 9 juli 2018 07:54

    Tijdens het rennen kan ik altijd heerlijk mijn hoofd leegmaken en inspiratie opdoen voor dingen die ik doe.. Dat is de voornaamste reden dat ik ren, naast het feit dat je lekker aan het bewegen dan natuurlijk 😉

  2. Anne 9 juli 2018 15:07

    Wauw, super interessant en heel herkenbaar. Maar ik had zelf eigenlijk ook niet zo snel de link gelegd tussen meer km’s en het mentale gedeelte.. Ben heel benieuwd naar deze nieuwe blogs!

Geef een reactie