Afgelopen zondag ervaarde ik een ‘runners high’.

Ik weet dat je je goed kunt voelen na een hardlooprondje maar een ‘runners high‘ blijkt volgens veel renners toch wel héél fijn te zijn. Er wordt gesproken over een “ultiem geluksgevoel”, “een euforie”, “alsof je in een andere wereld bent”. Dat zal wel zo zijn, dacht ik. Maar kon me er tegelijk niet zoveel van voorstellen. Hardlopen vind ik fijn, maar zo fijn!? Nou, nu begrijp ik het! Afgelopen zondag maakte ik een rondje dat ik als volgt zou omschrijven: ‘KIPPENVEL!’ In deze blog vertel ik je er graag meer over. 🙂

Wat is dat eigenlijk, een runners high?

Misschien ervaar jij wekelijks zo’n runners high, misschien heb je er nog nooit van gehoord. Ik zal deze blog in ieder geval starten met een korte toelichting. Uit onderzoek (2008) blijkt dat er bij een ‘runners high’ endorfine vrijkomt. Dit is een opiumachtige stofje die door het lichaam wordt aangemaakt tijdens langdurige inspanningen. Hierdoor ontstaat dat ‘ultieme geluksgevoel’.

‘… het enige levende wezen dat ik tegenkwam was een huppelend konijntje.’

Hardlopen vind ik fijn. Maar een ‘euforische gevoel’ vond ik wel heel overdreven. Het is toch altijd wel zweten, aanpoten, afzien… Maar afgelopen zondag niet! Ik ging op pad voor een duurloop van 15 kilometers. Ik had mijn fijnste hardloopoutfit aangetrokken,  een aantal leuke hardloopnummers gedownload, energiegelletjes op zak en ZIN. Zin om hard te lopen. Na een kilometer was ik de stad uit en liep ik de groene omgeving in. Het zonnetje kwam op, het was helder weer en het enige levende wezen wat ik af en toe tegenkwam was een huppelend konijntje…

‘Is dit zo’n runners high?!’

De eerste vijf kilometer had ik nog wat moeite. Ik moest bergop rennen, merkte dat ik toch iets wat zware benen had en kon niet helemaal het juiste tempo vinden. Maar na ongeveer een half uurtje veranderde dit opeens. Ja echt. Uit het niets leek ik vanzelf te lopen, alsof ik de automatische piloot had aangezet. Ik kon steeds meer naar de groene natuur om me heen kijken en vroeg me af: ‘Is dit zo’n runners high die veel hardlopers ervaren?’

Nog een kwartiertje later wist ik het zeker. DIT WAS EEN RUNNERS HIGH. Met een smile van oor tot oor rende ik de volgende kilometers 10, 11, 12. Voor mijn gevoel kon ik nog wel een kilometer of 10 zo doorgaan. Of 15? Ik zat in een bepaalde flow en wilde sneller, verder…

‘Dan kies je vanavond toch voor een lekkere reep!’ 😉

Een paar jaar terug vond ik hardlopen nog verschrikkelijk. Al bij de eerste 100 meter dacht ik minstens 14 keer ‘waarom doen mensen dit?!’ Nu, een aantal jaren later kan ik er dus oprecht van genieten. Ook kan ik geloven dat niet iedereen blij wordt van hardlopen. Het kan zijn dat het gewoon echt niet bij je past. Gelukkig heb ik nog een leuk (wetenschappelijk bewezen!) feitje: van het eten van chocolade wordt ook dat stofje ‘endorfine’ vrijgemaakt. Blijkt hardlopen nou echt niets voor jou te zijn? Dan kies je vanavond toch voor een lekkere reep! 😉

Ik ben benieuwd, heb jij wel eens zo’n ‘runners high’ gehad?

Liefs,
Jip

There is 1 comment for this article
  1. Pingback: Friday favourites #105 – Jipsanders.com

Geef een reactie