Wedstrijdverslag: 10km Eindhoven 2018 – ‘16e vrouw van de 896?!’

Mijn Flipbelt, een flesje water, veiligheidsspeldjes… CHECK, CHECK, DUBBELCHECK. Ik was klaar om naar Eindhoven te gaan! Ik haalde mijn startnummer op, liet mijn spullen veilig achter en vertrok richting de start. Pas afgelopen week besefte ik dat de run in het donker zal zijn. HELP! Ik ren nooit in het donker. Gelukkig lukte het me toch om een tijd neer te zetten waar ik tevreden over ben. En de plek die ik met die tijd behaalde was voor mij heel onverwacht!

De eerste vijf kilometers: ‘wennen aan het donker en de drukte…’

3,2,1 PANG! En weg waren we! Als een menigte volgehangen met lampjes slingerden we door het centrum van Eindhoven. Het begin van de wedstrijd voelde voor mij nog wat rommelig. Ik moest erg wennen aan het donker en het duurde even voordat je de ruimte had om je eigen tempo te zoeken. Maar er was nog iets vervelenders… Ik had direct na de start last van scherpen steken in mijn maag. Ademen was lastig en ik raakte lichtelijk in paniek. “Ik kan toch niet na 1 kilometer al stoppen!?” Spookte door mijn hoofd. Ik besloot zo rustig mogelijk te blijven, mijn spieren te ontspannen en een paar keer achter elkaar heel diep adem te halen. Ik probeerde rechtop te blijven lopen en was tegelijk bezig niet over stoeprandjes of andermans voeten te struikelen. Ook al kreeg ik nu meer ruimte. Het was voor mijn gevoel nog steeds chaos. JIP. ONTSPAN. ADEMHALEN. ONTSPAN…

De laatste vijf kilometers: ‘tijd om te versnellen!’

YES! De steken verdwenen langzaam! Ook had ik na vijf kilometer een fijn tempo gevonden en de ruimte om te lopen. Nu was het tijd om te gaan versnellen. Ik startte met aanzetten en begon te genieten van deze run. De zesde kilometer vloog voorbij en ik durfde al rustig af te tellen. “Nog maar 2 kilometers tot het centrum en dan nog maar 2 tot de finish”. Ondanks dat ik een lekker tempo te pakken had kreeg ik het bij kilometer 7 zwaar. Ik merkte dat mijn lichaam die extra versnelling niet gewend was. “DOORBIJTEN JIP. NOG FF!” Zei ik tegen mezelf. Het gejuich en geroep in de stad deden mij mijn zware benen gelukkig even doen vergeten. Ik probeerde te focussen op de sfeer om me heen. WAUW. Nu wist ik het weer, die hardloopadrenaline  is fijn.

Toen was de finish in zicht. Nog wel ver weg. Maar in zicht. Ik was ondertussen KAPOT, IK KON NIET MEER. En zag mensen om mij heen op dit punt zelfs nog stoppen. IK MOET DOOR. Met alle kracht uit mijn tenen probeerde ik een eindsprintje te trekken over de finish. YES I DID IT!

Stiekem wilde ik mega graag onder de 50 minuten lopen. Dat was blijkbaar gelukt met een tijd van 49 minuten en 15 seconde!!! En wat ik nog toffer vond? Met deze eindtijd bleek ik 16e vrouw te zijn van de 896!!! En daar ben ik best een beetje trots op.

Tijd voor herstelpils! 😉

Liefs,
Jip

be the first to comment on this article

Geef een reactie