Wedstrijdverslag: eigen marathon 2020!

Ik moest even goed nadenken toen zaterdagochtend vroeg de wekker ging, maar ik had het toch echt goed. Vandaag zou ik een marathon gaan lopen! Het tweede wat ik dacht was dat het tijd was voor een flink ontbijt. Ik maakte een stapel boterhammen met zoet beleg klaar en verzamelde ondertussen alle spullen die ik deze dag nodig zou hebben. Let’s do this!

 ‘…Nu was dat voor mij nog een grote verrassing.’

Een uurtje later sprongen we de auto in, op weg naar Nuenen, waar ik samen met mijn hardloopvriendinnetje aan de marathon zou beginnen. Zij kent de omgeving hier nog wat beter dan ik, dus had zij de taak op zich genomen om de route uit te stippelen. Ik was hier extra blij mee, want nu was dat voor mij nog een grote verrassing! Eenmaal aangekomen in Nuenen, at ik nog even snel een banaantje en vertrok ik richting de start, dat 20 meter verderop was op het speeltuintje bij ons in de straat. Ik moet zeggen dat dit wel een stuk relaxter was dan vorig jaar in Berlijn. Toen moest ik twee uur van tevoren vertrekken vanuit mijn hotel met nogal veel stress, omdat ik startvak F moest vinden dat ergens in de grote stad moest zijn…

‘3,2,1 GO! De confetti vloog door de straat.’

Ondanks dat het pas 10:00 uur was op de zaterdagochtend, galmde een mix van Martin Garrix door de straat. Mijn ouders hadden heel leuk een startvak afgezet met vlaggetjes en tape. Samen met mijn ouders en nog een aantal familieleden en vrienden begonnen we met aftellen, 3,2,1 GO! De confetti vloog door de straat, we waren begonnen!

De eerste kilometers liepen we met z’n tweetjes door verschillende dorpen in de omgeving van Nuenen (Gerwen, Lieshout, Mariahout en Nijnsel). De ouders van mijn hardloopvriendinnetje waren heel lief op de fiets gesprongen om ons zo af en toe water en gelletjes aan te reiken. Ik moet zeggen dat ook dit een stuk relaxter ging dan bij een echte marathonwedstrijd, waar je maar moet hopen dat je het bekertje water goed in je handen gedrukt krijgt in die drie seconden dat je langs een waterpost loopt.

Na 15 kilometers kregen we het allebei voor het eerst zwaarder. We liepen over een pad dat vanuit alle kanten omringd was door weilanden, waardoor de wind scherp en koud aanvoelde op onze blote armen en benen. Ook mentaal was dit een lastig punt, aangezien we nog niet eens op de helft waren. Gelukkig hadden we nog genoeg te kletsen en doken we erna snel de bossen in, waar het een stuk fijner liep.

Na 30 kilometers begonnen onze benen steeds meer te verzuren, maar we konden het tempo gelukkig nog steeds aanhouden. Helaas werd het donkerder en barstte er een flinke regenbui los boven ons. Dit was even bikkelen, maar we genoten hierdoor wel extra van het zonnetje dat erna gelukkig weer tevoorschijn kwam.

‘…Gaven ons een boost om het laatste stuk te kunnen knallen.’

Opeens dachten we in de verte muziek te horen. Dat hadden we goed, er stonden twee vriendinnetjes ons op te wachten om het laatste stuk met ons mee te fietsen. Hun aanwezigheid en de muziek uit de boxen deden ons goed en gaven ons een boost om het laatste stuk te kunnen knallen. Na 4 uur en 16 minuten kwamen we aan op het 18 septemberplein (onze finish), waar nog een aantal vrienden en familieleden ons (op afstand) stonden op te wachten.

‘WE MADE IT!’

Met kippenvel (en zere benen) popten we een fles champagne open, WE MADE IT! Super bedankt iedereen voor alle donaties, succeswensen en aanmoedigingen. Het voelde voor ons echt een beetje aan als een echt (hardloop)evenement. Met wel iets minder toeschouwers dan normaal, maar iedereen stond er wel speciaal voor ons!

En wat dit hele avontuur nog mooier maakte, is dat we ook nog eens €1106,00 hebben opgehaald om onderzoek naar kinderkanker te verbeteren. Het was voor ons een ervaring die we niet snel vergeten.

Liefs,
Jip

be the first to comment on this article

Geef een reactie